U bent hier: 

  1. Vertrouwen

    nov 21, 2018

    Ik ben op bezoek bij een groot tandtechnisch laboratorium en in gesprek met een man die verantwoordelijk is voor het personeel en de dagelijkse gang van zaken binnen het bedrijf. De bedrijfsleider.

    Heel fijn dat ik hier mag komen om onderzoek te doen naar ‘de markt’ bij het opstarten van mijn bedrijf. Ik leg uit dat ik rouwende medewerkers wil begeleiden, dat het een werkgever geld kost om rouw te negeren of af te doen als enkel een privéprobleem, en vraag hem hoe er binnen zijn omgeving mee omgegaan wordt. Hij vertelt als voorbeeld over een eerdere eigen verlieservaring, het verlies van zijn baan en hoe hij de impact daarvan had onderschat.

    Hij stelt me goede, kritische vragen over wat ik ga aanbieden, over prijsbepaling en marketingstrategieën, en geeft me waardevolle tips. Ik merk dat hij oprecht is geïnteresseerd, maar ook enigszins sceptisch is. Gelukkig, want ik kom om iets te leren over de markt, over hoe werkgevers denken. En hij helpt me daarbij.

    En terwijl we zo de zakelijke kant van mijn bedrijf bespreken verandert ongemerkt het gesprek. Hij geeft weer een voorbeeld uit eigen ervaring en vertelt uitgebreid over het verlies van zijn moeder, over de uitvaart die hij heeft helpen regelen, over geloofskwesties en andere perikelen die in die kwetsbare periode een rol speelden. Hij vertelt veel meer dan het voorbeeld nodig had. En ik luister.  Vraag hoe het voor hem was en is.

    Langzaam wordt het gesprek weer zakelijk, gaat het weer over mijn bedrijf in wording. Tegen het einde van onze geplande tijd vraagt hij hoe ik dat denk te gaan doen met mijn cliënten. Ik zal toch hun vertrouwen moeten winnen voor ik iets voor hen kan betekenen? Ik glimlach terwijl ik hem aankijk en zeg “Dat ontstaat vanzelf. Daar vertrouw ik op, en anders ben ik niet de juiste coach voor die cliënt en verwijs ik hem of haar door naar iemand anders.”

    Hij neemt er geen genoegen mee. Te vaag naar zijn smaak. “Ja maar, hoe dóe je dat dan?” 

    “Nou, antwoord ik, dat mag je zelf zeggen. Wat maakte nou dat je mij net jouw persoonlijke verhaal over het overlijden van je moeder vertelde?” 

    Vertrouwen is een soms ongrijpbaar iets. Vertrouwen geven is vertrouwen krijgen, heb ik geleerd. En dan ontstaan er mooie gesprekken. Met diepgang. Waarbij je je als mens gezien en gehoord voelt. Of als werkgever en werknemer.

    Neem contact op voor een kosteloos kennismakingsgesprek om te ontdekken wat ik voor je kan betekenen.